پوسترهای تبلیغاتی لاریجانی برای انتخابات مجلس هشتم

ظاهرا تکرار تاریخ، این روزها نسبتی به درازای عمر یک حادثه ندارد و رغبت‌اش برای تکرار به سبب دلچسبی‌اش درآن پیکار، دوباره به ضرورت افتاد، از این روی بیراه نیست اگر بگوییم این‌بار نیز قرار است همه به بیراهه روند.

بیراهه‌ای که در انتهای آن علی لاریجانی ایستاده است و در ابتدای آن همه گروه‌ها اعم از چپ و راست سنتی و مدرن . بدان معنی که در ابتدای این حادثه، چهره‌ای چه بسا " مظلوم" از مرد مطرود عرصه سیاست گذاری کلان شورای عالی امنیت ملی به نمایش گذارده می‌شود و طبیعتا در آغاز این اتفاق، از هر دو جناح حاکم، لاریجانی را کمترمورد شماتت و اعتراض قرار می‌دهد و از یک سوی، رو در رو قرار دادن لاریجانی با احمدی نژاد، آن هم درست در روزهایی که آقای رئیس، چندین برابر عمر دولتش در حلقه بزرگان و هواداران خویش، مخالف سازی کرده است، مظلومیت مرد مستعفی شورای امنیت ملی را صد چندان می‌کند، بر این اساس لاریجانی، اگر از هم اکنون شال کلاه مجلس به تن کرد و کسانی هم به کمتراز نشست او بر کرسی ریاست مجلس رضا نمی‌دهند، خیالشان راحت است که بی‌هزینه هنگفت، تصویری دلخواه از اصولگرای معتدلی که حتی احمدی نژاد هم او را بر نتابید، در ذهن افکار عمومی به جای گذارده اند، آن هم در پوسترهای تبلیغاتی پرتیراژ در صفحات نخست روزنامه‌های اصلاح طلب كه با قرار گرفتن چهره‌ای مظلوم و مطرود در كنار عنوان درشت استعفاء ، خود به خود تاثیر ناگزیری در ذهن مخاطبان عام می گذارد.

بدین ترتیب، همه گروهای اصلاح طلبی که به این تبلیغات تقریبا مثبت و معتدل از لاریجانی در صفحه نخست هشت روزنامه کمک کرده اند، ناخواسته به عضویت در یک ستاد انتخاباتی زود هنگام، مفتخر شده اند ...

در این میانه اما بر عدم همکاری روزنامه‌های محافظه کاری چون كیهان، رسالت، ایران و جام جم و جمهوری اسلامی و بقیه که در صفحه نخست خود، پوسترهای را پررنگ نکرده و کوتاه و بی‌اهمیت از کنار خبر استعفای لاریجانی گذشته‌اند، هم نباید خرده گرفت چرا که آنها فردا و به گاه خود انتخابات، با همت شورای نگهبان همراه، با قلت کاندیدا مواجه نخواهند بود و لذا همان دم تصمیم می‌گیرند که پوستر چه کسی را به پیشانی بچسبانند..

پی‌نوشت:

مسابقه یاد قلم که برای گرامیداشت یاد مهران قاسمی روزنامه نگار سفرکرده برگزار شده بود با اعلام نظر نهایی مسعود بهنود، عطالله مهاجرانی، اسدامرایی، کسری نوری و ژیلا بنی یعقوب به عنوان هیات داوران این مسابقه به پایان رسید.

با نظر هیات داوران در این مسابقه به «محبوبه آب برین»، «محرم براتی»، «فرزاد صدری»، «مزدک علی نظری» و «حمید موذنی» به عنوان برندگان، جوایزی اهدا می‌شود و از سرکار خانم نوشابه امیری به عنوان شرکت کننده ویژه این مسابقه تقدیر به عمل می‌آید.

سهم من از این مسابقه تنها طرح اولیه آن بود تا قلم مهران قاسمی که با عمر کوتاهش بر زمین ماند برای همیشه از حرکت باز نماند اما سهم روزنامه نگاران برجسته نشریات محلی و روزنامه‌های سراسری بیش از اینها بود و با تلاش آنان مقالات، گزارش و مصاحبه‌های نویسندگان و علاقه‌مندان روزنامه نگاری به هیات پنج نفره داوران معرفی شد.

جایزه برندگان.....

همچنین از تمامی کسانی که مقالات خود را برای شرکت در مسابقه یاد قلم نامزد کرده‌اند نیز قدر دانی می‌کنم و خوب می‌دانم که شوق حضورشان تا همیشه در یاد می‌ماند و روزنه امیدیست تا بدانیم که عمر کوتاه روزنامه نگاران با عمر بلند قلم مفهومی دگرگونه می‌یابد.

می‌دانم که این مشق نیز بی غلط نبوده و می‌دانم نقدتان یاریگر است و تشویق‌هایتان امیدبخش.

آنگاه که منبع تامین اعتبار این جایزه مشخص نبود به کامنت‌هایی باید پاسخ می‌دادم که وصل به دلارهای آمریکایی و پوندهای انگلیسی می‌کردند ما را حالا که محل تامین اعتبار جایزه نقدی مشخص شد بازهم حکایت دیگری شد و از به دل گرفتن‌های دوستان دلم گرفت اما چه خوب که باز اینجا را خانه خود دانستید و نقد رودر رو گفتید. باشد می‌پذیرم این نازیبایی در کار را اما شما نیز بپذیرید که می‌خواستم هم شوقی ایجاد شود و هم صادق و شفاف بگویم که دستمزدم از نوشتن هم می‌تواند هدیه بدی نباشد.. همین همه واقعیت بود. رخصت تا برای این نازیبایی تدبیری کنم و بیش از این توی ذوق مان نخورد. در ضمن فعلا آن سه نقطه‌های بالا هم به احترام همه آنان که نقد کردند جانشین شد تا بعد برایش تصمیمی بگیرم.

کمر آدم می‌شکند وقتی برادر تلفنی خبر تصادف پدر را می‌دهد و تازه اصرار هم می‌کند که یک تصادف کوچولو است و اتفاق خاصی نیافتاده. آخر عمریست که دیده و شنیده و باور کرده ایم که خبر رفتن آدم‌ها را با پیش درآمدی چنین دلداری دهنده تقدیم یارانش می‌کنند..

اما اینبار تصادف با یک ماشین کوچک هم برای آقاجان آنقدر بزرگ آمد که پرت شدن از موتور همانا و غلتیدن بر پیکره هزار پاره آسفالت بدتر از خاکی جاده بابل تا قمیکلا نیز سنگ تمام گذاشت تا یک دست و یک پایش در آستانه فصلی گرم برود زیر گچ و آتل و حالا به جز مادر که عمری پایش گوشه سفره با شرمی که خاص زنان روستاست دراز می‌ماند پای پدر نیز در گوشه دیگر سفره خانه ما دراز مانده است.

آقاجان مدام کنار سفره صحنه تصادف را تشریح می‌کند و مدام بغض می‌کند و مدام بهانه می‌گیرد و مدام داد می‌زند و مدام می‌گذرد و مدام دیوانه می‌کند ... عمر صبوری آقاجان هم عین عمر عصبانیت‌اش کوتاه است. دل همه را برده است و مامان مدام بغض می‌کند و هیچ نمی‌نالد.

دیشب زلزله کوچکی هم بابل و حومه را تکان داد. تا بیاییم دنبال عصای آقاجان بگردیم همه چیز تمام
شد و ما بعد از سر و صدای همه همسایه‌ها رسیدیم وسط حیاط...خروس هم تا خود صبح بی محلی کرد و و خواند عین بی محلی دل ما به همه غم‌های عالم که گاهی یک جا جمع می‌شود توی دل
ادم.

پی‌نوشت:
یک رخصت کوتاه دیگر تا در پست بعدی نظر نهایی آقایان بهنود٬ مهاجرانی٬ اسد امرایی٬ کسری نوری و خانم بنی یعقوب را در مورد برندگان مسابقه یاد قلم معرفی کنم و و دوباره شعفی را از سر گیریم...... .... ..